سال ها است كه دانشمندان مي كوشند تا به دليل وجود گوناگوني هاي بي شمار در رنگ بال و پر پرندگان پي ببرند. به تازگي محققان دانشگاه گوتنبرگ سوئد با پيدا كردن پاسخ اين پرسش كه چگونه يك پرنده به جاي اين كه رنگ زرد پيدا كند قرمز مي شود، دانسته هايي جديد به اين حوزه از تحقيقات اضافه كرده اند.

چندين سال پيش مالت اندرسون، استاد دانشگاه گوتنبرگ كتابي منتشر كرد و در اين كتاب اين موضوع كه چگونه جانوران براي دستيابي به جفت از علايم رفتاري، رنگ ها و ساير آرايش ها استفاده مي كنند را تحليل كرد. براين اساس آزمايشي درباره ويدوبردهاي دم بلند انجام شد كه نتايج آن در مجله نيچر منتشر شد و يك كار استاندارد در زمينه جانورشناسي محسوب مي شود.

حالا محققان حوزه بوم شناسي در دپارتمان زولوژي دانشگاه گوتنبرگ نيز يافته هايشان را دراين حوزه منتشر كرده اند. استفان اندرسون رهبر تحقيق به همراه همكارانش مطالعه كرده اند كه چگونه سيگنال هاي جنسي در ويدوبردها widowbirds  و بيشاپ ها (bishops (Euplectes spp توليد مي شود و در طول فرايند تكاملي تغيير مي كند.

تصویری از یک بیشاپ

در گذشته، كاركرد سيگنال ها مورد مناقشه محققان بود اما حالا خوب شناخته شده است: اين سيگنال ها به كار جذب جفت براي توليد مثل و ترساندن رقبا مي آيد. اما هنوز در اين باره كه چرا چنين دامنه وسيعي از علايم و خصايص براي اين هدف نمايش داده مي شود، توضيحي پيدا نشده است. ويدوبردها و بيشاپ هاي آفريقايي تصويري عالي از اين پديده به نمايش مي گذارند و باوجود نسبت نزديك اين دو با هم و استفاده آنها از سيگنال هاي كلاسيك مربوط به پرندگان-يعني پرهاي بزرگ شده دم و رنگ هاي روشن- يك مقدار اختلاف در ويژگي هاي اين پرندگان وجود دارد.

پايان نامه ماريان پراگر اين حوزه را تعقيب مي كند. پراگر در پايان نامه اش به اين نتيجه رسيده كه ماده ها، نرهايي با بلندترين پرهاي دم را ترجيح مي دهند و درعين حال نرها با سيگنال هاي قرمزتر و بزرگ تر مي توانند قلمرو بزرگ تري را اشغال كنند. نظريه ماريا پراگر اين بود كه سيگنال هاي ويدوبردها و بيشاپ ها در طول تكاملشان شديدتر شده.

معني فقدان پرهاي فسيل شده در تحقيقات او اين است كه DNA هاي مدرن را به منظور بازسازي روند تكامل رنگ ها و پرهاي زينتي در درخت شجره نامه  اين گونه ها مورد مطالعه قرار داده است. نتايج تحقيق او نشان مي دهد كه گونه هاي امروزي ويدوبردها و بيشاپ ها از پرندگاني با دم هاي كوتاه و سيگنال هاي رنگي زرد به وجود آمده اند.

اما اين كه رنگ قرمز كنوني از رنگ زرد تكامل پيدا كرده چند معني دارد: پرندگان مقادير زيادي از رنگدانه هاي زرد را در پرهايشان ذخيره مي كنند كه توليد رنگ قرمز مي كند يا آنها بعضي از رنگدانه هاي زرد را با كمك يك آنزيم به قرمز تبديل مي كنند. بنابراين به نظر مي رسد كه ويدوبردها و بيشاپ هاي زرد فاقد اين آنزيم هستند و در نتيجه گوناگوني رنگ ها را در آنها مي بينيم. گوناگوني رنگ ها ممكن است به خاطر محدوديت هاي ژنتيكي يا فيزيولوژيكي در بعضي از گونه ها نيز باشد.

به اين ترتيب تحقيق ماريا پراگر از سه جنبه جديد اهميت سيگنال هاي رنگي را بررسي مي كند: سازوكار هاي رنگدانه اي پشت رنگ ها، پيشرفت رنگ ها در افراد و تكامل سيگنال هاي رنگي به مرور زمان.

منبع: http://www.sciencedaily.com/releases/2010/05/100503111521.htm