میان بیش از یك میلیون گونه حشره كه امروز در این سیاره زندگی می‌كنند، تنها حدود 1400 گونه ـ كمتر از یك چهارم یك درصد ـ ساكن اقیانوس‌ها هستند. از این تعداد، فقط پنج‌گونه حشره اسكیت‌باز دریایی از جنس Halobates در آب‌های آزاد زندگی می‌كنند بقیه همه ساحلی هستند. اینكه حشرات كه جزء در این مورد موجودات فوق‌العاده موفق و همه‌فن‌حریفی هستند، نتوانسته‌اند در محیط غنی دریا جای پای محكمی برای خود باز كنند، از دیرباز موجب حیرت زیست‌شناسان شده است. در واقع احتمالا مشكل دقیقا همان نبود جای پا در اقیانوس‌هاست. از میان تبیین‌های بسیاری كه در طول سال‌های مطرح شده، قانع‌كننده‌ترین آنها معماری اندام‌های تنفسی حشرات بوده است كه اجازه نمی‌دهد همچون بیشتر جانوران دریایی كوچك برای پنهان شدن از چشم ماهی‌های شكارچی تا عمق زیادی در آب فرو روند.

اما گرام راكستون از دانشگاه گلاسكو و استوارت‌همفریز از دانشگاه شفیلد در انگلستان با این نظر مخالف‌اند. آنها می‌گویند چندگونه ساس آب شیرین در اعماق به راحتی زنده می‌مانند و در بسیاری از حشرات تاكتیك‌های ضدشكارچی موثر دیگری از جمله انواع سم تكامل یافته است. در عوض راكستون و همفریز پیشنهاد می‌كنند آنچه حشرات را بازداشته فقدان اجسام جامد در اقیانوس‌های باز است. بیشتر حشرات آبزی نیازمند سطوحی ـ سنگ، ساقه، پهنه برگ علف ـ به‌عنوان لنگرگاهی برای تخم‌های‌شان یا مكانی برای خشك كردن بال‌های‌شان هستند. اما در دریا، اعضای جنس Halobates (كه بدون بال‌اند) برای گذاشتن تخم‌ها‌ی‌شان حتی روی خرده‌ریز تخته‌ پاره‌های آب آورده نیز باید وحشیانه با یكدیگر رقابت كنند. ظاهرا موضوع صرفا آن است كه حشرات از آنچه محیط زیست دریایی در اختیارشان می‌گذارد به اثاثیه بیشتری برای زندگی نیاز دارند.